ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
ธันวาคม 16, 2017, 07:10:43 AM

 
ข่าว: ++++ ตอนนี้เปิดเอกสารแนบต่างๆ ดูได้แม้ยังไม่ได้ Log in ก่อนก็ตามนะครับ ++++

  หน้าแรก  • ช่วยเหลือ  • ค้นหา  • เข้าสู่ระบบ  • สมัครสมาชิก
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: หน้าที่สายการบินในการบริการลิฟท์แท่นยกรถเข็นคนพิการ  (อ่าน 525 ครั้ง)
LaLiN
Sr. Member
****
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 349


« เมื่อ: มกราคม 20, 2017, 01:03:48 AM »

ข่าวเรื่องผู้โดยสารนกแอร์เดินทาสกับสามีที่เป็นอัมพาต แต่สายการบินไม่มีเครื่องมืออำนวยความสะดวกผู้พิการ และลูกเรือบอกว่าทางสายการบินไม่มีนโยบายรับผู้โดยสารที่เดินทางไม่ได้เพราะไม่มีอุปกรณ์ช่วยเหลือ ส่วนซีอีโอสายการบินได้ตอบในประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจคือ “เรายอมรับว่าเราไม่ใช่การบินไทยที่จะมี เครื่องลิฟท์ที่จะบริการขึ้นลงเพราะข้อนั้นเป็น cost จริงๆเพราะฉะนั้นเราถึงจำเป็นที่ ผดส.จำเป็นที่จะมีคนเดินทางด้วยจึงจะยอมให้เดินทาง”
http://www.manager.co.th/Daily/ViewNews.aspx?NewsID=9600000006025
คำตอบของซีอีโอน่าจะมีความคลาดเคลื่อนจากหลักกฎหมายไทยและกฎหมายระหว่างประเทศที่ไทยเป็นภาคี
1.   เรื่องการเดินทางคนเดียวของคนพิการกับเรื่องการจัดสิ่งอำนวยความสะดวกเป็นคนละประเด็นกัน การมีผู้ติดตามหรือผู้ช่วยเหลือคนพิการที่ไม่สามารถเดินทางคนเดียวได้นั้นคือเพื่อช่วยทำหน้าที่ที่ปกติผู้โดยสารต้องทำเอง สายการบินไม่มีหน้าที่ต้องทำอยู่แล้ว เช่น ป้อนข้าว เป็นต้น แต่การที่คนพิการมีคนเดินทางไปด้วยไม่ได้ทำให้สายการบินหมดหน้าที่อำนวยความสะดวกให้คนพิการตามที่กฎหมายกำหนด
2.   ลิฟท์แบบแท่นยกสำหรับนำรถเข็นคนพิการขึ้นและลงจากเครื่องบิน เป็นสิ่งอำนวยความสะดวกที่กฎหมายไทยกำหนดให้สายการบินต้องมี ข้อ 10 วรรคสองประกอบบัญชีท้ายกฎกระทรวงกำหนดลักษณะ หรือการจัดให้มีอุปกรณ์ สิ่งอำนวยความสะดวก หรือบริการในอาคาร สถานที่ ยานพาหนะ และบริการขนส่ง เพื่อให้คนพิการสามารถเข้าถึงและใช้ประโยชน์ได้ พ.ศ. 2556 กำหนดให้อากาศยานขนส่งตามกฎหมายว่าด้วยการเดินอากาศ ต้องจัดให้มีลิฟท์ดังกล่าวเพื่ออำนวยความสะดวกให้ผู้โดยสารพิการ
3.   กฎกระทรวงดังกล่าวรวมถึงพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 ไม่มีข้อยกเว้นแยกระหว่างอากาศยานเก่าหรือใหม่ก่อนกฎกระทรวงออกว่าไม่ต้องจัดหาลิฟท์สำหรับอำนวยความสะดวกคนพิการ
4.   กฎหมายฉบับเดียวกันไม่มีข้อยกเว้นการปฏิบัติตามประเภทของสายการบินเช่นกัน
5.   ต้นทุนเป็นข้อยกเว้นการอำนวยความสะดวกคนพิการในกรณีไม่มีกฎหมายเกี่ยวกับมาตรฐานการอำนวยความสะดวก (accessibility standards) แต่เป็นการทำตามหลัก reasonable accommodation เพื่อรักษาสมดุลระหว่างสิทธิคนพิการกับหน้าที่ของผู้ให้บริการ แต่เมื่อมีมาตรฐานการอำนวยความสะดวกซึ่งเป็นการออกกฎที่ผ่านการพิจารณาแล้วว่าไม่เป็นภาระเกินสมควรกับผู้ให้บริการ เรื่องต้นทุนจึงไม่ใช่เหตุผลในการไม่ทำตามมาตรฐานนั้นๆ
6.   ค่าใช้จ่ายในการจัดสิ่งอำนวยความสะดวกสามารถนำไปลดหย่อนภาษีได้ตามมาตรา 37 วรรคหนึ่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 ดังนั้นเรื่องต้นทุนจึงไม่ควรนำมาเป็นข้อปฏิเสธในการไม่รับผู้โดยสารพิการ
7.   ก่อนที่โพสจะยาวไปมากกว่านี้ ขอสรุปว่า การขนส่งอันเป็นบริการสาธารณะแม้จะดำเนินการโดยเอกชนที่มุ่งคำนึงถึงกำไรเป็นสำคัญ แต่การอำนวยความสะดวกที่คำนึงถึงศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของผู้โดยสาร (ขอให้เทียบกับการอุ้มผู้โดยสาร) ไม่ควรนำมาคิดว่าเป็นค่าใช้จ่ายที่สิ้นเปลือง ขอยกความเห็นของผู้พิพากษา Abella ของศาลสูงแคนาดาในคดี C.C.D. v. Via Rail เรื่องเกี่ยวกับการจัดซื้อตู้รถไฟที่ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกคนพิการมาประกอบ ผู้พิพากษา Abella ให้ความเห็นว่า This is not a fight between able-bodied and disabled persons to keep fares down by avoiding the expense of eliminating discrimination. Safety measures can be expensive too, but one would hardly expect to hear that their cost justifies dangerous conditions. In the long run, danger is more expensive than safety and discrimination is more expensive than inclusion.
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.20 | SMF © 2006-2008, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!